Podłogi szklane

szklana_podloga

Płyty podłogowe powinny być wykonywane z wielowarstwowego szkła bezpiecznego (hartowanego) laminowanego podobnie jak i stopnie schodów szklanych. Minimum to dwie lub więcej tafli szkła połączonych ze sobą żywicą lub specjalną folią. Folia lub żywica zapewnia utrzymanie całości konstrukcji w przypadku jej rozbicia i pozwala utrzymać bezpieczeństwo konstrukcji do czasu jej wymiany. Częstym zabiegiem jest specjalne rozbicie tafli w celu uzyskania szkła crash lub potocznie zwanego szkłem lodowym. Szkło hartowane pozwala zachować bezpieczne kawałki nieostre – tak więc nie ma możliwości skaleczenia.

Płyty przeznaczone są do pomieszczeń mieszkalnych nie nadają się do stosowania w przemyśle z uwagi na warunki nośności. Często stosuję się specjalne warstwy sitodruku antypoślizgowego lub taśm antypoślizgowych na wierzchnią warstwę płyty. Szklane podłogi stosujemy wewnątrz budynku. Zaletą szklanych podłóg jest ich przezierność.

Szklane podłogi możemy wykonywać jedynie ze szkła które nadaje się hartowaniu, czyli szkło barwione w masie ( kolory bezbarwne, zielony, brązowe, zielone, niebieskie, ) szkło idealnie białe optiwhite lub szkło piaskowane lub trawione chemicznie np. Decormat.
Szkło http://szybka.pl/szklo-pojedyncze.html ; Szersze opisy szkła: http://szybka.pl/sklep/
Folie lub żywice mogą mieć również dowolne kolory,

Budowa podłogi zależy przede wszystkim od miejsca zastosowania (typ budynku, sposób eksploatacji) oraz sposobu podparcia oraz kształtu i proporcji pomiędzy długością a szerokością boków tafli szkła. Generalnie grubość podłogi zaczyna się od 3 cm co prawda można wykonać z mniejszych grubości ale wymaga to przeliczeń. Można spotkać jednowarstwowe elementy ale wtedy należy ograniczyć do nich dostęp. Np. element dekoracyjny pod nim muszelki kamyczki itp… ale konieczność hartowania i brak pomieszczenia poniżej. Czyli tak zwany świetlik
Dobór grubości dla konkretnego elementu powinien być każdorazowo zweryfikowany przez uprawnionego konstruktora za pomocą obliczeń.
Maksymalna waga jednego elementu nie może przekraczać 500 kg. Wszystkie widoczne krawędzie powinny być szlifowane lub polerowane.
Niewidoczne krawędzie wystarczy szlifować.
(Szlifowanie : http://szybka.pl/szlifownie-szkla.html )

We wszystkich przypadkach, wszystkie krawędzie muszą być poddane procesowi szlifowania lub polerowania, celem usunięcia karbów (nierówności krawędzi), które wprowadzają dodatkowe ryzyko pękania pod wpływem naprężeń termicznych bądź mechanicznych. Naturą szkła hartowanego jest bardzo duża odporność na stałe naprężenia – a minimalne na punktowe.
Struktura podparcia musi być sztywna, tak aby odkształcenia, przy stropie pod obciążeniem, byty nie większe niż 1/500 długości danego boku. W środkowej części płyty poddanej obciążeniu roboczemu strzałka ugięcia nie może przekraczać 1/200 najkrótszego wymiaru, ale nie może wynosić więcej niż 10 mm.

Szerokość podparcia powinna być nie mniejsza niż 1,5-krotność grubości płyty. W przypadku płyty o grubości powyżej 30 mm, szerokość podparcia może być równa grubości płyty. Płyty obsadza się na elastycznej uszczelce, nietracącej swojej elastyczności wraz z upływem czasu, W przypadku płyt lekko nachylonych należy przewidzieć klinowanie boczne.